Nils Frahm in AB: Godslasterlijke chill-out

nils frahm kwam erg entertainend uit de hoek gedurende het eerste van twee uitverkochte ab-concerten. Nu de duitse componist met zijn nieuwe album all melody hoog in de ultratop staat, lijkt hij in ons land een alternatieve ster geworden. Advertentie 4 nils frahm amuseerde zich kostelijk. © francis vanhee het was zo stil in de ab dat je een drankbeker kon horen vallen. Een drankbeker of veertien. Hoofdzakelijk gedurende nils frahms meest geruisloze pianocomposities leek het alsof sommige bewonderaars hun zenuwen niet de baas konden, laat staan de handel op hun pintje. Nu zijn de verstilde, feeërieke nummers van frahm hoegenaamd niet gebaat bij geluidsoverlast. De meest overgevoelige fans werden dan ook om de haverklap uit hun betovering en uit hun hum gebracht door piepende gsm’s, kriepende deuren, over de globe rollende bekers of van de trappen donderende voorwerpen. Zelf kon frahm trouwens best lachen met zijn roep van opgeblazen ernstige, minimalistische pianogod. “ guys, chill a bit, this is ambient music”, sprak hij gespeeld vermanend toen een schaar oververhitte fans iets te euforisch krijsten bij start van een song. “ daarstraks vroegtijdig een televisiejournalist mij waarom mijn nieuwe singel bovenaan in de hitparades staat”, vertelde frahm. “ ik zei : in een aarde waar trump voorzitter kan wordt, kan ik in de charts terecht komen”. Een andere goeie vonden wij de methode waarop hij ‘says’ aankondigde : “ ik vind dit nuchter een saai nummer. Ik zet gewend een filter op een c-mineurakkoord. Meer is het niet. Echt waar, ik heb véél betere nummers in mijn catalogus. Maar blijkbaar slaat het aan, waarvoor dank”. Hilarisch. En het publiek smulde van die plagerige, droog-sarcastische opmerkingen. Muzieklabo’s in brussel switchte frahm van uitgebeende pianocomposities naar elektronisch proefneming, zoals “ sunson’, uit zijn bejubelde nieuwe album all melody : ploppende slaapkamertechno die frahm druk heen en weer liet hardlopen tussen elektrische piano’s, analoge synths en een een monsterachtig mengpaneel, razendsnel met de armen via knopjes en uittesten strijkend als een opgejaagde octopus. Een ritmisch klokkenspel ging over in sacrale ambient die abrupt mogelijkheid maakte voor brommende drones met bassen zo diep dat ze je vertering overhoop legden. Bovenin de twee instrumentopstellingen ( een akoestische en een elektronische ) die frahm als twee aparte muzieklabo’s gebruikte, trok in slowmotion een wolkje mist uit de rookmachine voorbij. Treffend. Wie frahm anno 2018 nog steeds indeelt bij minimal music dwaalt of is van slechte wil. Jawel, nu en dan drapeerde hij intimistische pianostukken over meanderende elektronica die ijzingwekkend traag aan spierkracht won en pas een vuist maakte wanneer gesimuleerde contrabasnoten uit de machines druppelden. Even vaak strooide frahm kletterende, aan drum-’n-bass verwante microritmes over zijn klanktapijten uit, begeleid door stroboscopen. Je waande je nét niet in een berlijns technohol, want daar joeg frahm onverwacht weeë, bluesy klankvegen door de mélange, à la miles davis’ ascenseur pour l’échafaud. Ontregelend, op z’n minst. 4 ‘ nils frahm razendsnel met de armen via knopjes en uittesten strijkend ‘, francis vanhee © francis vanhee freakout meer nog dan de ontroering primeerde de geestvervoering in brussel. Frahm is meesterlijk in het bemoeien van etherische, quasi-kerkelijke opzoeken met aardsere, heidens aandoende klanken : krachtige samples van koorzang entten zich op een zwalpend beat, tot de componist er een fijnmazig web van breakbeats over drapeerde. Frahm wiegde mee, stuwde zijn vlees omhoog, als tegenstrijdig een nakende zondvloed, op het snijvlak tussen diepreligieus en godslasterlijk. Intens. Verderop bood ‘forever changeless’ verzetje aan : sober, ontwapenend bedroefd, verlichtend en verluchtend. Met weinig akkoorden maar wél de juiste akkoorden. De avantgarde werd geëerd in de vorm van gebalde walmen elektronische ambient die meer slecht hadden met enfants terribles als christian fennesz dan met neo-klassieke nieuwlichters genre ólafur arnalds. We zagen frahm als een gek roffelen op de vleugel van de klavier : een in echo ondergedompelde percussie-freakout die door de zaal vibreerde. Wie zich had verheugd op een romantisch avondje minimalistische opzoeken was eraan voor de moeite. 4 nils frahm, ancienne belgique. © francis vanhee of u frahm bewondert dan wel misprijst, hangt af van uw referentiekader. En van uw geduld. Jawel, bij momenten wankelt zijn opzoeken vervaarlijk route koffiebarlounge of instrumentale coldplay. Dat laatste willen de fans eventueel niet bezitten gelezen. Vaak toereikend gooide frahm in de ab de voornaamst ogen, hoofdzakelijk wanneer hij de eenvoudigheid terugvond achter de vleugelpiano of, opmerkelijker, wanneer hij met zijn warmbloedige, gonzende elektronicabrouwsels de hoogdagen van kwaliteitslabels zoals warp in gedenken bracht. Hoe het ook zij : sporadisch iemand gezien die de muziekclichés en het hokjesdenken zo kien in zijn profijt weet uit te spelen. Gezien op 8/2 in de ancienne belgique, brussel. Nils frahm speelt vanavond opnieuw in de ab ( uitverkocht ) en op 18/2 in de handelsbeurs in gent ( uitverkocht ).

This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Comments are closed.